Afmetingen en positie van de magneetstrip (ISO/IEC 7811)
Een magneetstrip loopt bovenaan over de achterkant van de kaart, van de ene korte rand naar de andere. Een strip met 3 sporen is een band van 12,70 mm (1/2 inch) en een strip met 2 sporen meestal een band van 8,40 mm, allebei zo gelegd dat de bovenkant ongeveer 4,5 mm onder de bovenrand van de kaart ligt. ISO/IEC 7811 legt de grenzen vast: het magnetische materiaal moet binnen 5,54 mm van de bovenrand beginnen en minstens tot 15,95 mm reiken bij drie sporen of tot 11,89 mm bij twee.
Wil je zien wat je ontwerp voor de achterkant onder of naast de strip legt? Open het in de gratis tool CR80-template en ontwerpcontrole. Die tekent een magneetstrip met 2 of 3 sporen op deze positie, op ware grootte, en markeert details die eronder terecht zouden komen.
Waar plaatst ISO 7811 de magneetstrip?
Op de achterkant, langs de bovenrand: het magnetische materiaal moet binnen 5,54 mm van die rand beginnen en doorlopen tot minstens 11,89 mm (twee sporen) of 15,95 mm (drie sporen). De bovenrand van de achterkant is dezelfde lange rand als de bovenrand van de voorkant, dus de strip loopt achter de kant van de kaart waar de chip zit. De codering begint aan het uiteinde achter de chip.
De grenzen zijn dezelfde in ISO/IEC 7811-2, het deel voor strips met lage coërciviteit, en ISO/IEC 7811-6, het deel voor strips met hoge coërciviteit (beide uit 2018). Beide geven ook elke waarde in inch, zoals in de tabel staat.
| Eis | Millimeters | Inches |
|---|---|---|
| Bovenkant van het magnetische materiaal | hoogstens 5,54 | 0,218 |
| Onderkant, sporen 1 en 2 | minstens 11,89 | 0,468 |
| Onderkant, sporen 1 tot en met 3 | minstens 15,95 | 0,628 |
| Begin van de strip | binnen 2,92 van de rand achter de chip | 0,115 |
| Einde van de strip | minstens 82,55 vanaf de rand achter de chip | 3,250 |
| Hoogte boven het kaartoppervlak | −0,005 tot +0,038 | |
| Vlakke zone, voor- en achterkant | 2,54 tot 19,05 | 0,100 tot 0,750 |
Uit deze grenzen volgen twee getallen. Een band van 12,70 mm voldoet eraan als de bovenkant ergens tussen 3,25 en 5,54 mm onder de rand ligt, en een band van 8,40 mm tussen 3,49 en 5,54 mm.
Hoe breed is een magneetstrip, en hoe ver zit hij van de rand?
Een magneetstrip met 3 sporen is 12,70 mm (1/2 inch) breed en een strip met 2 sporen meestal 8,40 mm, al gebruiken sommige kaarten de bredere band ook voor twee sporen. Fabrieken leggen beide met de bovenkant 4 tot 5 mm onder de bovenrand van de kaart, meestal op ongeveer 4,5 mm.
De band wordt over het hele bedrukte vel gelamineerd voordat de kaarten worden uitgestanst, dus hij loopt door tot beide korte randen van elke kaart. De gepubliceerde productiespecificatie van een kaartenmaker plaatst de bovenrand bij beide bandbreedtes op 4,50 mm onder de bovenrand van de kaart. Ontwerprichtlijnen van andere fabrieken noemen 4 mm (plus of min 1) of 5 mm, en sommige templates ronden de band met 3 sporen af op 12 of 12,5 mm.
| Magneetstrip | Bandbreedte | Gebruikelijke bovenrand | Beslaat | ISO-bereik voor de bovenrand |
|---|---|---|---|---|
| Magneetstrip met 3 sporen | 12,70 mm (1/2 inch) | ongeveer 4,5 (4 tot 5) | 4,50–17,20 | 3,25–5,54 |
| Magneetstrip met 2 sporen | 8,40 mm (0,33 inch) | ongeveer 4,5 (4 tot 5) | 4,50–12,90 | 3,49–5,54 |
Waar liggen de sporen 1, 2 en 3 op de magneetstrip?
Spoor 1 is de strook van 5,66 tot 8,46 mm onder de bovenrand, spoor 2 loopt van 8,97 tot 11,76 mm en spoor 3 van 12,52 tot 15,32 mm. Elk spoor is ongeveer 2,79 mm (0,110 inch) breed.
Deze nominale stroken komen uit ISO/IEC 7811-4 en 7811-5 en vallen binnen de spoorgrenzen van ISO/IEC 7811-2:2001; de editie van 2018 vermeldt geen wijziging in de posities van de sporen. De dichtheid wordt uitgedrukt in bits per inch (bpi) langs het spoor. Spoor 1 is het enige dat naast cijfers ook letters opslaat.
| Spoor | Strook | Hartlijn | Dichtheid | Capaciteit |
|---|---|---|---|---|
| Spoor 1 | 5,66–8,46 | 7,06 | 210 bpi | 79 alfanumerieke tekens |
| Spoor 2 | 8,97–11,76 | 10,36 | 75 bpi | 40 numerieke tekens |
| Spoor 3 | 12,52–15,32 | 13,92 | 210 bpi | 107 numerieke tekens |
Bronnen: het overzicht van normen voor magneetstripkaarten van MagTek en, voor de hartlijnen, de begrippenlijst over magneetstrips van Q-Card.
Kies je een magneetstrip met 2 sporen of met 3 sporen?
Kies op basis van de lezer, niet van het ontwerp. Een strip met 2 sporen bevat de sporen 1 en 2, die betaalkaarten gebruiken; een strip met 3 sporen voegt spoor 3 toe. Vraag de systeemleverancier welke sporen de lezers gebruiken. Weet niemand het, kies dan de strip met 3 sporen: die bevat alle drie de sporen op dezelfde posities.
De smallere band maakt wel wat ruimte vrij op de achterkant. Liggen beide banden op 4,50 mm, dan eindigt een strip met 2 sporen 12,90 mm onder de bovenrand en een strip met 3 sporen op 17,20 mm, dus de kaart met 2 sporen wint 4,30 mm hoogte voor tekst. De vlakke zone loopt in beide gevallen nog steeds tot 19,05 mm.
HiCo of LoCo: wat is het verschil?
HiCo-strips hebben een sterk magnetisch veld nodig om te schrijven of te wissen, ongeveer 2750 oersted (Oe), en zijn meestal zwart. LoCo-strips hebben ongeveer 300 Oe nodig en zijn meestal bruin. Coërciviteit geeft aan hoe moeilijk de strip te magnetiseren is, dus een HiCo-strip is bestand tegen per ongeluk wissen door alledaagse magneten.
Daarom is HiCo de keuze voor betaalkaarten, ID-badges en andere kaarten die jaren mee moeten. LoCo is makkelijker te wissen en opnieuw te beschrijven, wat past bij kaarten met een korte levensduur waarvan de gegevens vaak veranderen, zoals hotelsleutelkaarten en seizoenskaarten. ISO/IEC 7811-6 behandelt strips met hoge coërciviteit en 7811-2 strips met lage coërciviteit, maar geen van beide legt de coërciviteitswaarde zelf vast.
| Type | Coërciviteit | Gebruikelijke kleur | ISO-deel | Typische kaarten |
|---|---|---|---|---|
| HiCo (hoge coërciviteit) | ongeveer 2750 Oe (HiCo loopt van 1250 tot 4000) | Zwart | ISO/IEC 7811-6 | Betaalkaarten, ID-badges en toegangspassen, kaarten die jaren meegaan |
| LoCo (lage coërciviteit) | ongeveer 300 Oe | Bruin | ISO/IEC 7811-2 | Hotelsleutelkaarten en andere kaarten met een korte levensduur die vaak opnieuw worden beschreven |
Er bestaan ook gekleurde strips in zilver, goud, blauw, rood of holografische folie, dus aan de kleur kun je het type niet met zekerheid zien; de waarden hierboven komen van CardLogix en uit de begrippenlijst van Q-Card. Controleer of je encoder de strip ondersteunt die je bestelt: veel HiCo-encoders schrijven ook LoCo, maar niet andersom.
Wat moet uit de buurt van de magneetstrip blijven?
Tussen 2,54 en 19,05 mm onder de bovenrand mag aan geen van beide kanten iets in reliëf zitten, en geen gat of sleuf mag de strip kruisen. ISO eist dat die vlakke zone vrij is van “vervormingen van het oppervlak, onregelmatigheden of verhoogde delen”.
- Elementen in reliëf: een met hotfoil aangebrachte handtekeningstrook, reliëflak of een hologramvlak begint op 19,05 mm of lager. Een gangbare handtekeningstrook van 75 × 8 mm heeft geen ISO-positie en zit meestal met de bovenkant ongeveer 19,9 mm onder de bovenrand.
- Tekst en logo's: houd ze op 2 mm van de strip; sommige fabrieken vragen om 3 mm. De templates voor kaartontwerpen van Stripe houden 2 mm aan rond chips, handtekeningstroken en magneetstrips.
- Ponsgaten: zet sleufgaten en ronde gaten aan de rand tegenover de strip. Een ponsgat door de band snijdt de sporen door.
- Drukken op de strip: ISO staat dat toe zolang het de strip niet aantast, dus laat de band onbedrukt, tenzij je fabriek een gekleurde strip aanbiedt.
Dezelfde regel van 2 mm geldt rond de chip op de voorkant; waar de chip op een kaart komt geeft die zone in millimeters.
Kan een matte of frosted kaart een magneetstrip hebben?
Ja, als de zone van de strip glad blijft. De editie van 2001 van ISO/IEC 7811-2 legt de grens voor de gemiddelde oppervlakteruwheid (Ra) van de zone van de strip op 0,40 µm.
Ra is de gemiddelde hoogte van de minuscule pieken en dalen in een oppervlak, en 0,40 µm is vier tienduizendste van een millimeter. Standaard matte platen (Ra 0,46–0,70 µm) en grovere platen, tot ongeveer 3 µm voor platen met een frosted structuur, zijn allemaal ruwer dan dat, en een kaart neemt de structuur van zijn plaat over. Daarom worden betaalkaarten meestal op glans- of zijdeglansplaten geperst, en heeft een matte kaart met een strip een gladde zone onder de strip nodig. Een plaatleverancier raadt voor magneetstripkaarten platen met een Ra van 0,2 tot 0,4 µm aan, en sommige platen combineren gladde en gestructureerde zones.
Bestel je een matte of frosted kaart met een strip? Vraag de fabriek dan eerst hoe ze de zone van de strip glad houdt. Kaarten in glans, mat of frosted legt de schaal van de platen uit en welke afwerking bij welke kaart past.
Hoe controleer je de zone van de strip in je ontwerp?
Leg het ontwerp van de achterkant over een template op ware grootte met de magneetstrip ingeschakeld, en plaats alle elementen in reliëf onder de lijn op 19,05 mm vanaf de bovenrand. De gratis tool CR80-template en ontwerpcontrole tekent strips met 2 en 3 sporen in zwart HiCo, bruin LoCo of zilver en markeert details onder de band. Wil je de afgewerkte achterkant zien met de strip en de handtekeningstrook op hun plaats? Voeg dan de strip toe in de gratis creditcard-mockup in 3D en draai de kaart om. Voor hotelsleutelkaarten gelden eigen controles, verzameld in de checklist voor de ontwerpgoedkeuring van hotelsleutelkaarten; voor het totale formaat van de kaart, zie CR80-formaat.
Maak je kaarten met magneetstrip voor klanten, dan maakt Proofscene van je PDF-drukproef uit de productie een interactieve 3D-proef, inclusief magneetstrip en handtekeningstrook, die je klanten kunnen omdraaien voordat ze akkoord geven. Zie drukproeven voor kaarten en passen of probeer het met een gratis account.
Vragen over de magneetstrip
Exacte antwoorden over positie, breedte, sporen en coërciviteit van de magneetstrip.
Vraag het ons gerustHoe ver zit de magneetstrip van de rand van de kaart?
Kaartenfabrieken leggen de strip met de bovenkant ongeveer 4,5 mm onder de bovenrand van de kaart, meestal ergens tussen 4 en 5 mm. ISO/IEC 7811 eist dat het magnetische materiaal binnen 5,54 mm van die rand begint. In de lengte loopt de strip van de ene korte rand van de kaart naar de andere.
Hoe breed is een magneetstrip?
Een magneetstrip met 3 sporen is 12,70 mm (1/2 inch) breed en een strip met 2 sporen is 8,40 mm breed. Sommige ontwerptemplates ronden de strip met 3 sporen af op 12 of 12,5 mm. Welke band het ook is, ISO eist dat het magnetische materiaal bij drie sporen minstens tot 15,95 mm vanaf de bovenrand reikt en bij twee sporen tot 11,89 mm.
Aan welke kant van de kaart zit de magneetstrip?
Op de achterkant. ISO/IEC 7810 plaatst de chipcontacten en de embossing op de voorkant en de magneetstrip op de achterkant, langs de bovenrand. Met de strip bovenaan ligt het uiteinde achter de chip rechts, en daar begint de codering.
Is een zwarte magneetstrip altijd HiCo?
Meestal wel, maar niet altijd. Zwart is de gebruikelijke kleur van strips met hoge coërciviteit (HiCo), ongeveer 2750 oersted, en bruin die van strips met lage coërciviteit (LoCo), ongeveer 300 oersted. Er bestaan ook zilveren, gouden en andere gekleurde strips, dus kijk naar de specificatie van de kaart in plaats van naar de kleur voordat je gaat coderen.
Hoeveel data past er op een magneetstrip?
Ongeveer 226 tekens, verdeeld over alle drie de sporen: tot 79 letters en cijfers op spoor 1, 40 cijfers op spoor 2 en 107 cijfers op spoor 3. Spoor 1 is het enige dat letters kan bevatten, zoals een naam. Een strip met 2 sporen bevat alleen de sporen 1 en 2.
Kan een handtekeningstrook aan de kant van de magneetstrip zitten?
Ja, onder de strip. ISO houdt de zone van 2,54 tot 19,05 mm onder de bovenrand vrij van alles wat in reliëf is, dus een met hotfoil aangebrachte handtekeningstrook moet op 19,05 mm of lager beginnen. Een gangbare strook van 75 × 8 mm zit meestal met de bovenkant ongeveer 19,9 mm onder de bovenrand.
Wordt de magneetstrip nog gebruikt?
Ja. Hotelsleutelkaarten, cadeau- en klantenkaarten, toegangspassen en veel betaalkaarten hebben er nog steeds een, en de normen van Visa voor fysieke kaarten van januari 2026 staan nog steeds een standaardstrip of een strip in een eigen kleur toe. Betaalkaarten leunen steeds meer op de chip, dus vraag je kaartuitgever of systeemleverancier of de strip nodig is voordat je je ontwerp erop afstemt.